Ιουν
17
K2 Ski Expedition - Update 1
Πολλά συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες. Μερικά καλά και μερικά άσχημα...
Έφθασα στο Ισλαμαμπάντ την περασμένη Κυριακή, χωρίς κανένα πρόβλημα. Δεν έχασα καμία πτήση, όλες μου οι αποσκευές έφτασαν, ακόμα και ο εξοπλισμός που έστειλα με φορτίο 2 εβδομάδες πριν όταν ήμουν στο Ισλαμαμπάντ. Έξοχα !
Όμως, όπως πάντα συμβαίνει στα ταξίδια μου, κάποια πράγματα δεν πάνε όπως έχουν προγραμματιστεί. Αυτή τη φορά δεν είχα εγώ το πρόβλημα, αλλά ο φίλος μου ο Michele. Όταν ήμουν έτοιμος να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο στη Φρανκφούρτη έλαβα ένα SMS από τον Michele που έγραφε: "Έχεις βίζα για το Πακιστάν ? Έχω μπλοκάρει στο αεροδρόμιο, επειδή δεν έχω βίζα ".
Προφανώς ο Michele είχε ξεχάσει να προμηθευτεί την βίζα που πρέπει να έχει οποιοσδήποτε επισκέπτεται το Πακιστάν. Τελικά αποδείχθηκε μικρό πρόβλημα. Ο Michele πήγε στην πρεσβεία του Πακιστάν στο Μιλάνο την περασμένη Δευτέρα και πήρε την βίζα του σε μια μέρα και ήρθε στο Πακιστάν σήμερα (4/6), δύο ημέρες αργότερα. Έτσι σήμερα συναντηθήκαμε εδώ στο Skardu γελώντας με το περιστατικό.
Ένα πολύ λιγότερο διασκεδαστικό νέο ήταν η είδηση που λάβαμε από το Υπουργείο Τουρισμού.
Τις προάλλες πήγα εκεί που νόμιζα ότι ήταν κοινή πρακτική, "υπογράφεις κάποια έγγραφα και φεύγεις με χαμόγελο" και ήθελα να φύγω με την άδεια για ορειβασία και πεζοπορία για την K2 καθώς και άδεια για την κορυφή Laila.
Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Πήραμε την άδεια για αναρρίχηση για την K2 αλλά δεν μας έδωσαν την άδεια να μεταβούμε στην κορυφή Laila. Προσπάθησα να τους ρωτήσω γιατί, και το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι δεν έχω μια ουσιαστική απάντηση. Απλώς είπαν ΟΧΙ.
Κάναμε αίτηση για μια δεύτερη άδεια , αλλά ούτε αυτό βοήθησε. Η απάντηση ήταν η ίδια.
Είμαι πολύ απογοητευμένος που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην Laila Peak δεδομένου ότι, μαζί με την Κ2, ήταν το μεγάλο μας στοίχημα για αυτό το ταξίδι. Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος κάτι θετικό σε αυτό τώρα, αλλά πιθανολογώ σε λίγες μέρες θα μπορούσα να βρω κάτι.
Συν τοις άλλοις έχω αρχίσει να αισθάνομαι κάποιες ενοχλήσεις στο στομάχι μου και έχασα την όρεξη μου. Μάλλον έχω κολλήσει κάποια ίωση, πράγμα που δεν είναι ασύνηθες όταν ταξιδεύετε στο Πακιστάν. Μέχρι και σήμερα η κατάσταση δεν είναι τόσο κακή και ήδη έχω αρχίσει να πίνω αντιβιοτικά. Ας ελπίσουμε ότι θα εξαφανιστούν οι ενοχλήσεις σε λίγες μέρες.
Ας συνεχίσουμε με τα καλά νέα... Λοιπόν, είμαστε στο δρόμο προς το όρος Κ2. Ήταν το όνειρό μου εδώ και πολλά χρόνια και τελικά ήρθε η ώρα να συμβεί. Έτσι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.
Αύριο θα οδηγήσουμε μέχρι το Askole και από εκεί θα ξεκινήσει το πεζοπορικό μας ταξίδι έξι ημερών έως και την κατασκήνωση βάσης στο Κ2. Περισσότερα νέα όταν φτάνουμε στην κατασκήνωση βάσης περίπου στις 11 Ιουνίου.
Χαιρετισμούς σε όλους τους Έλληνες
Fredrik Ericcson.
(το mail αυτό του Fredrik καθυστέρησε να δημοσιευθεί εξαιτίας κάποιων τεχνικών προβλημάτων που μας είχαν θέσει εκτός διαδικτύου, ακόμα δεν έχουμε λάβει το δεύτερο update).
Έφθασα στο Ισλαμαμπάντ την περασμένη Κυριακή, χωρίς κανένα πρόβλημα. Δεν έχασα καμία πτήση, όλες μου οι αποσκευές έφτασαν, ακόμα και ο εξοπλισμός που έστειλα με φορτίο 2 εβδομάδες πριν όταν ήμουν στο Ισλαμαμπάντ. Έξοχα !
Όμως, όπως πάντα συμβαίνει στα ταξίδια μου, κάποια πράγματα δεν πάνε όπως έχουν προγραμματιστεί. Αυτή τη φορά δεν είχα εγώ το πρόβλημα, αλλά ο φίλος μου ο Michele. Όταν ήμουν έτοιμος να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο στη Φρανκφούρτη έλαβα ένα SMS από τον Michele που έγραφε: "Έχεις βίζα για το Πακιστάν ? Έχω μπλοκάρει στο αεροδρόμιο, επειδή δεν έχω βίζα ".
Ο άνθρωπός μας στο Ισλαμαμπάντ. Μας καθοδηγούσε τι να επισκεφτούμε (εστιατόρια, πιτσαρίες...)
Προφανώς ο Michele είχε ξεχάσει να προμηθευτεί την βίζα που πρέπει να έχει οποιοσδήποτε επισκέπτεται το Πακιστάν. Τελικά αποδείχθηκε μικρό πρόβλημα. Ο Michele πήγε στην πρεσβεία του Πακιστάν στο Μιλάνο την περασμένη Δευτέρα και πήρε την βίζα του σε μια μέρα και ήρθε στο Πακιστάν σήμερα (4/6), δύο ημέρες αργότερα. Έτσι σήμερα συναντηθήκαμε εδώ στο Skardu γελώντας με το περιστατικό.
Ένα πολύ λιγότερο διασκεδαστικό νέο ήταν η είδηση που λάβαμε από το Υπουργείο Τουρισμού.
Τις προάλλες πήγα εκεί που νόμιζα ότι ήταν κοινή πρακτική, "υπογράφεις κάποια έγγραφα και φεύγεις με χαμόγελο" και ήθελα να φύγω με την άδεια για ορειβασία και πεζοπορία για την K2 καθώς και άδεια για την κορυφή Laila.
Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Πήραμε την άδεια για αναρρίχηση για την K2 αλλά δεν μας έδωσαν την άδεια να μεταβούμε στην κορυφή Laila. Προσπάθησα να τους ρωτήσω γιατί, και το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι δεν έχω μια ουσιαστική απάντηση. Απλώς είπαν ΟΧΙ.
Κάναμε αίτηση για μια δεύτερη άδεια , αλλά ούτε αυτό βοήθησε. Η απάντηση ήταν η ίδια.
Είμαι πολύ απογοητευμένος που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην Laila Peak δεδομένου ότι, μαζί με την Κ2, ήταν το μεγάλο μας στοίχημα για αυτό το ταξίδι. Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος κάτι θετικό σε αυτό τώρα, αλλά πιθανολογώ σε λίγες μέρες θα μπορούσα να βρω κάτι.
Συν τοις άλλοις έχω αρχίσει να αισθάνομαι κάποιες ενοχλήσεις στο στομάχι μου και έχασα την όρεξη μου. Μάλλον έχω κολλήσει κάποια ίωση, πράγμα που δεν είναι ασύνηθες όταν ταξιδεύετε στο Πακιστάν. Μέχρι και σήμερα η κατάσταση δεν είναι τόσο κακή και ήδη έχω αρχίσει να πίνω αντιβιοτικά. Ας ελπίσουμε ότι θα εξαφανιστούν οι ενοχλήσεις σε λίγες μέρες.
Ας συνεχίσουμε με τα καλά νέα... Λοιπόν, είμαστε στο δρόμο προς το όρος Κ2. Ήταν το όνειρό μου εδώ και πολλά χρόνια και τελικά ήρθε η ώρα να συμβεί. Έτσι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.
Ένας τελευταίος έλεγχος εξοπλισμού πριν κατευθυνθούμε προς τα βουνά. Ο Michele κρατάει ένα όμορφο ζευγάρι σκι...
Αύριο θα οδηγήσουμε μέχρι το Askole και από εκεί θα ξεκινήσει το πεζοπορικό μας ταξίδι έξι ημερών έως και την κατασκήνωση βάσης στο Κ2. Περισσότερα νέα όταν φτάνουμε στην κατασκήνωση βάσης περίπου στις 11 Ιουνίου.
Χαιρετισμούς σε όλους τους Έλληνες
Fredrik Ericcson.
(το mail αυτό του Fredrik καθυστέρησε να δημοσιευθεί εξαιτίας κάποιων τεχνικών προβλημάτων που μας είχαν θέσει εκτός διαδικτύου, ακόμα δεν έχουμε λάβει το δεύτερο update).
