|
Παρασκευή, 31 Ιούλιος 2009 20:45 |
Διαβάστε το τέλος της αποστολής του Fredrik Ericsson για το όρος Κ2 και την τραγική κατάληξη μέσα από το τελευταίο του μήνυμα.
"Μάλλον οι περισσότεροι από εσάς έχετε ήδη ακούσει τα τραγικά νέα για τον Michele και το ατύχημα στο όρος Κ2. Σας παραθέτω μερικές πληροφορίες για το τι συνέβη.
Μερικές φορές τα πράγματα στην ζωή δεν προχωρούν όπως έχουν σχεδιαστεί. Η 23η Ιουνίου 2009 ήταν μία από εκείνες τις ημέρες.
 Βρισκόμασταν στην δεύτερη ημέρα προσπάθειας εγκλιματισμού για την άνοδο στο Κ2. Αυτή τη φορά ο Michele και εγώ αισθανόμασταν πολύ καλύτερα σε σχέση με την πρώτη μας προσπάθεια. Δεν είχαμε πονοκεφάλους.
Αφού περάσαμε δύο νύχτες στην κατασκήνωσή Νο2 στα 6350 μέτρα κάναμε σκι προς την κατασκήνωση βάσης. Είχαμε περάσει ένα απότομο και βραχώδες τμήμα, που νομίζω ότι ήταν το πιο δύσκολο μέρος της κατάβασης, και ήμασταν σε μια μεγάλη ανοικτή πλαγιά. Ήταν ακόμη απότομα και κάναμε σκι πολύ αργά, ελέγχοντας την ταχύτητά μας με αλματάκια στις στροφές.
Καθώς κάνει μια στροφή ο Michele χάνει την ισορροπία του και αρχίζει να πέφτει στην πλαγιά. Γλιστρώντας κατρακυλούσε για πολλές εκατοντάδες μέτρα. Καθώς η κλίση γίνονταν λιγότερο απότομη χαμηλότερα, ήμουν σίγουρος ότι θα σταματήσει σε κάποιο σημείο. Πράγμα που ποτέ δεν συνέβη. Το μόνο που μπορούσα να κάνω, ήταν να στέκομαι και να παρακολουθώ τον Michele να πέφτει στην πλαγιά. Στο τέλος, έπεσε σε ένα βραχώδες δακτυλίδι και εξαφανίστηκε στο επόμενο bowl. Ήταν τρομερό να το παρακολουθείς!
Σκέφτηκα ότι αν είχε επιβιώσει της πτώσης πρέπει να είναι σοβαρά τραυματισμένος, έτσι έπρεπε να φτάσω κοντά του το ταχύτερο δυνατό. Ξεκίνησα να κατεβαίνω με τα σκι μου. Επειδή υπήρχε αυτό το βραχώδες δακτυλίδι που χωρίζει τα δύο bowl δεν μπορούσα να σκιάρω απευθείας στον Michele, αλλά έπρεπε να κατέβω προς τα κάτω, στη βάση του βουνού, και να αναρριχηθώ στη συνέχεια πάλι προς τα πάνω, στο bowl που είχε πέσει.
Μου πήρε μισή ώρα για να φτάσω στον Michele. Ενώ ανέβαινα, ήταν όλα ήσυχα, μπορούσα να δω τα κοράκια να πετούν κάνοντας κύκλους γύρω από το σώμα του. Κοιτάζοντας τα βράχια που είχαν πέσει γύρω ήξερα ότι η πιθανότητα να βρω τον Michele ζωντανό, ήταν μικρή. Αλλά ποτέ δεν έπαψα να ελπίζω. Δυστυχώς, όταν έφτασα στον Michele δεν έδειχνε σημεία ζωής, δεν ανάπνεε και δεν είχε σφυγμό. Ήταν νεκρός !
Δεδομένου ότι το σώμα του ήταν σε ένα πολύ επικίνδυνο σημείο, ακριβώς κάτω από μια μεγάλη ρωγμή παγετώνα, και σε σημείο επίφοβο για χιονοστιβάδα, δεν σκέφτηκα πολύ τι ακριβώς είχε συμβεί, αλλά άρχισα να κατεβαίνω την πλαγιά με το σώμα του Michele. Τραβερσάροντας για λίγο ακόμα μπόρεσα και έφτασα σε ένα αρκετά ασφαλές σημείο κάτω από μερικά βράχια. Κατέβασα τον Michele για άλλα 200 μέτρα ακόμα, πριν φτάσω σε ένα σημείο όπου έπρεπε να διασχίσω άλλη μια πλαγιά επιρρεπής για χιονοστιβάδα.
Νέες αποστολές είχαν φτάσει στη κατασκήνωση βάσης την ημέρα πριν το ατύχημα. Μεταξύ αυτών οι Fabrizio Zangrilli, Gerlinde Kaltenbrunner και David Göttler είχαν δει από την κατασκήνωση βάσης τον Michele να πέφτει, και ξεκίνησαν προς τον παγετώνα για να βοηθήσουν. Δεδομένου ότι ήταν ήδη απόγευμα, και η ημέρα ήταν ζεστή και ηλιόλουστη, το χιόνι ήταν βαρύ και υγρό, άρα ο κίνδυνος για χιονοστιβάδες ήταν μεγάλος. Για να περάσουμε το σώμα του Michele πάνω από την επικίνδυνη πλαγιά θα μας έπαιρνε πολύ ώρα. Θα σπαταλούσαμε πολύ χρόνο στην επικίνδυνη ζώνη και ως εκ τούτου, αποφασίσαμε να τον αφήσουμε στο βουνό για μια νύχτα.
Στην επιστροφή προς την κατασκήνωση ξαφνικά συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί. Ο Michele και εγώ κάναμε σκι στο βουνό των ονείρων μας. Χαμογελούσαμε ενώ πραγματοποιούσαμε το όνειρο της ζωής μας. Για ένα δευτερόλεπτο τον χτύπησε η μοίρα και ο Michele έφυγε. Ποτέ δεν μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο. Ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μου.
Την επόμενη μέρα, ο David, ο Fabrizio και οι συνάδελφοί του με βοήθησαν να μεταφέρουμε το σώμα του Michele από τα τελευταία 100 μέτρα του παγετώνα. Φτιάξαμε μια χιονότρυπα για να φυλάξουμε το σώμα του, ενώ περιμέναμε το ελικόπτερο. Το πρωί, δύο ημέρες μετά το ατύχημα, το ελικόπτερο έφτασε. Το σώμα του Michele ταξίδευε για το Skardu και στην συνέχεια πίσω για το σπίτι του στην Ιταλία.
Μετά το ατύχημα, έχασα όλα τα κίνητρα για να συνεχίσω την αναρρίχηση για το Κ2, και αποφάσισα να εγκαταλείψω και να γυρίσω σπίτι.
Όλες οι σκέψεις μου είναι με την οικογένεια του Michele. Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να χάνεις τον γιό σου.
Ο Michele Fait ήταν καλός άνθρωπος. Θα μου λείψει.
/Fredrik Ericsson"
|
