Μαρ
09
Ενημέρωση από Σέλι - Εσείς τους ξέρετε ?
Υπάρχουν κάποιοι special τύποι που έχουν κάνει ανάστατη την πιάτσα. Καμία συστολή. Όλο γελάκια, φωνές και χειρονομίες στα πηγαδάκια τους, στάθηκε τις προάλλες ο υπουργός δίπλα τους σημασία δεν του έδωσαν κι ούτε ρουσφέτι σκέφτηκαν. Κυκλοφορούν ελεύθεροι, τελευταία με κάτι μπλε φόρμες όλο τους βλέπαμε, τώρα το Πάσχα θα δείτε μια παρέα στη πλατεία με χίλιες γλάστρες ανοιξιάτικα φυτά, σίγουρα κάποιοι είναι ανάμεσά τους.
Κάτι απίστευτοι χαρακτήρες που λες πως δεν μπορεί, από άλλο πλανήτη έχουν έρθει. Μερικές μουρίτσες όλο κέφι που αντί να μπουν με το οφειλόμενο τρεμούλιασμα στο σύστημα και να αλλοτριωθούν, όπως όλοι μας βρε αδελφέ, αντιστέκονται και πεισματάρικα επιμένουν στην παιγνιδιάρικη ευγένειά τους. Τους δίνεις ένα φτηνό αναμνηστικό και σε ατενίζουν σαν να τους χάρισες τον ήλιο. Τους ντύνεις με λίγα λόγια καθωσπρεπισμού και σου χαμογελάνε με συμπαντική ικανοποίηση. Μπαίνεις στο πλάνο της φωτογραφίας κλέβοντας λίγη απ’ τη δόξα τους κι αυτοί κρύβονται κοκκινισμένοι πίσω σου.
Η Δήμαρχος λέει την 25η Μαρτίου θα καθίσουν με τους επίσημους. Πάει χάλασε ο κόσμος! Λαγούδια και λιοντάρια γίναμε ένα…
Αυτά δεν είναι τίποτε. Μα, να μην έρθουν ούτε μία φορά να ζητήσουν κάτι ? Να πετυχαίνουν παγκόσμιες νίκες και να μη τρέξουν να κρεμαστούν με τις ώρες σε ένα μικρόφωνο, σε ένα τηλεπαράθυρο, σε εξώφυλλα και χρυσοποίκιλτες αίθουσες απονομών ? Ένα όνομα βουλευτή να μην ξέρουν, το καινούργιο σκυλί του Ομπάμα ? Να ξεχνούν τα μετάλλια τους, και να μη βγουν, μια φορά ας ήταν, να μας τα αστράψουν στο πρόσωπο…? Έναν πανηγυρικό να μην εκφωνήσουν υπέρ των ιδανικών της νεολαίας του έθνους για την οποία εμείς, εμείς κορδωμένοι και κάθιδροι κοπτόμαστε με αφάνταστη κούραση στα δικαστήρια, στις επιτροπές, και τις παρελάσεις ?
Νάτοι, ομάδα ολόκληρη, στο Idaho της Αμερικής! Για χιονοδρομική πλάκα τους στείλαμε, πρωταθλητές κόσμου γύρισαν. Η ζωή τους είναι μία special έκπληξη: Τους έγνεψες ? Έγινες φίλος τους. Το σόι φίρμες είναι αυτοί ?
Για μια στιγμή θαρρείς πως είναι ιατρικό το θέμα, “δεν τους κόβει” λες με σιγουριά χειρούργου, και χαμηλόφωνα τους ειρωνεύεσαι στο διπλανό σου. “Κρίμα τα παιδιά” ως γνήσιος Ιησουίτης μουρμουράς, και την ίδια στιγμή σε αποστομώνουν. Κυνικά σου πετούν κατάμουτρα τη γυμνή αλήθεια από την οποία κρύβεσαι ανυπεράσπιστος. Για όσα φοβάσαι σε ξεμπροστιάζουν, σε όσα ανθρώπινα δειλιάζεις εκείνοι τραβούν αγγελικά μπροστά, σε εκείνα που ποτέ δεν θα καταφέρεις να απαντήσεις, προτρέχουν σοφά και σε φέρνουν σε απίστευτα δύσκολη θέση τόσο αγνά που σε κλειδώνουν. Φτάσαμε σε εποχές να φωνάζουν δυνατά μέσα στον κόσμο τη λέξη “Σ’ αγαπώ” και να μην ντρέπονται!
Κάτι πονηρό πρέπει να συμβαίνει, στο φτερό πρέπει κάτι να κάνουμε με δαύτους, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Αν συγκινηθούν κλαίνε -άκουσον άκουσον- κλαίνε στη μέση του δρόμου, κι αν σε συμπαθήσουνε η χειραψία δεν τελειώνει ποτέ, μπορεί και να σε φιλήσουν εκεί μπροστά… Έγινε γνωστό ότι το 2011 στην Αθήνα θα μαζευτούν ένα σωρό και θα είναι αργά για εμάς τους άλλους. Μια ταμπέλα να τους κρεμάσουμε που να λέει, ξέρω κι εγώ, “γραφικοί”, ένα κουδούνι να τους δέσουμε στα κορδόνια, ένα αστέρι ίσως στο μπράτσο, είχε πετύχει άλλοτε αυτό. Τάχατες σήμερα καλύτερα αξίζει να φερόμαστε σε τέτοιους τύπους ? Μα ούτε ένας πρόεδρος ανάμεσά τους, μήνυση λέει δεν έκαναν ποτέ ! Είναι μυστήριοι αυτοί. Κινητά δεν σηκώνουν, στα blogs άφαντοι, συσκέψεις στελεχών δεν κάνουν ούτε power point παρουσιάσεις, ψέματα δεν λένε, με το χρηματιστήριο δεν ασχολούνται, ο ύπνος μπορεί να τους πάρει στην αγκαλιά σου ότι ώρα νάναι, ο πρωταθλητισμός ούτε που τους λέει κάτι. Πιστωτικές ούτε κατά διάνοια, ακριβά αυτοκίνητα δεν πόθησαν, ανάθεμα με κι αν θυμούνται το πρωτόκολλο ή την ιεραρχία, η κρίση και η ανεργία είναι άγνωστες για αυτούς, τις Κυριακές ξεχνούν να χτενιστούν, το άγχος το πνίγουν σε ένα γάλα κακάο με την παρέα τους, η ψαλίδα στα γκάλοπ προτίμησης των δύο μεγάλων κομμάτων τους φαίνεται αστεία, τρέχουν ακόμα και φιλάνε το χέρι του παπά.
Η Ελλάδα πρωταγωνίστρια στους αγώνες του πλανήτη. Καλά εμείς πού ήμασταν ? Έγιναν αλήθεια τέτοιοι αγώνες, γίνεται χωρίς TV παγκόσμιο κύπελλο, δίχως στοίχημα και άνευ πριμ ? Κομμάτι παράξενα μας τα λένε…
Απ΄ την άλλη, τόσο αδιάφορα για τα τείχη μας που συμπεριφέρονται, με τέτοια πραότητα και δύναμη ασύλληπτη, σκέφτομαι : Πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι ? Πού βρίσκονται και πώς μπορούμε να τους συζητήσουμε από κοντά, αυτούς κι όσους περίεργους είναι από τριγύρω τους ? Δάσκαλοι δήθεν, και ειδικοί μιας αγωγής ακαταλαβίστικης, εντάξει τώρα, τίποτα κουλτουριάρηδες είναι που αρμέγουν τα προγράμματα του κουτόγφραγκων. Λέτε όντως να ξέρουν κάτι ? Άραγε να τους δώσουμε λίγη περισσότερη σημασία ? Δεν τους χρωστάμε τίποτε, εντάξει, το ξέρω αυτό, δεν ξανοίγομαι, αναρωτιέμαι όμως μήπως ο κόσμος είναι λίγο πιο εύκολος απ’ ό,τι νομίζουμε ? Μήπως εκείνοι έχουν κι άλλα να μας πουν που θα μας σώσουν ? Μήπως λέω, μήπως, δεν το πιστεύω, αλλά την ελπίδα που ψάχνουμε όλοι για ένα βίο τρυφερά όμορφο στην απλότητά του, λέτε να ξεψαχνίσουμε το μίτο της εκεί ?
Εκ του Ε.Χ.Κ.Σ.















