Φεβ
22
Γιατί πρέπει να γίνει Χιονοδρομικό στον Κίσσαβο.
Από τη θέση του προπονητή Χιονοδρομίας στον Ε.Ο.Σ. Λάρισας, θα ήθελα να γράψω τη γνώμη μου, για το αν χρειάζεται ο νομός μας ένα χιονοδρομικό κέντρο. Είμαι σ΄ αυτή τη θέση, με μερικές διακοπές, από το 1992. Σ΄ αυτό το μακρύ χρονικό διάστημα πάρα πολλοί αθλητές, πρωταθλητές και μαθητές φυτωρίου πέρασαν από τα χέρια μου.
Οι αθλητές του Ε.Ο.Σ. Λάρισας έχουν πολύ δύσκολη ζωή. Πρέπει να διαβάσουν από την Παρασκευή, διότι το Σάββατο έχει εγερτήριο στις 5 π.μ., για να αναχωρήσουν στις 6 π.μ. για προπόνηση. Αναγκάζονται να ταξιδέψουν 200 χλμ. και φτάνοντας στα ξένα χιονοδρομικά έχουν να κουβαλήσουν όλο τον εξοπλισμό που περιλαμβάνει τα κοντάρια στροφών, τρυπάνια, κλειδιά, σκι και σάκους, για τη διαμονή τους το Σαββατοκύριακο. Εκεί θα προπονηθούν σε όποια πίστα έχει απομείνει από τους τοπικούς συλλόγους. Πολλά χιονοδρομικά δεν μας διαθέτουν καν πίστα ή μας τις δίνουν έως τις 11 π.μ.. Την Κυριακή επιστροφή στις 6 μ.μ. Θα λείψουν 3-5 Παρασκευές από το σχολείο, για να προπονηθούν την παραμονή των αγώνων. Θα κάνουν Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, 3 Ιεραρχών, Απόκριες, 25η Μαρτίου ακόμη και τις διακοπές του Πάσχα, στο βουνό. Τουλάχιστον 20 παιδιά, τα τελευταία χρόνια, προπονούνται το καλοκαίρι σε παγετώνα στις Άλπεις. Συνολικά περνούν 60- 80 ημέρες στο βουνό, ανεξαρτήτως συνθηκών. Τα παιδιά μας είναι παντός καιρού. Παράλληλα θα κάνουν ξηρή προετοιμασία όλο το χρόνο. Όλοι τους είναι πολύ καλοί μαθητές, γεγονός που αποδεικνύεται από την είσοδό τους στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Οι γονείς και τα στελέχη του συλλόγου αιμορραγούν οικονομικά. Έχουν δημιουργήσει ένα άτυπο τουριστικό γραφείο για να οργανώσουν τη μεταφορά των ομάδων, τη διαμονή-διατροφή, τη συμφωνία με τα χιονοδρομικά για κάρτες, πίστες και ότι άλλο μπορεί να περιλαμβάνει ένα ταξίδι. Διανύουν άπειρα δύσκολα χιλιόμετρα σε χιονισμένους, βρεγμένους και παγωμένους δρόμους. Αγαπάνε πραγματικά αυτό που κάνουν. Είναι πραγματικοί ερασιτέχνες αθλητές, χωρίς αναβολικά, με μοναδική ανταμοιβή τη συμμετοχή, ένα μετάλλιο και για τους πρώτους μόνο, τη μοριοδότηση με 10% επιπλέον, για την είσοδό τους στα ΑΕΙ.
Αυτά τα παιδιά κοιτούν κατάματα τους συναθλητές τους των παραδοσιακά ισχυρών συλλόγων. Παιδιά από πόλεις που έχουν το βουνό τους σε μικρή απόσταση και προπονούνται και 2 - 3 φορές μεσοβδόμαδα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι, μόνο η Νάουσα έχει 120 παιδιά στο φυτώριο και 60 αθλητές. Καταλαβαίνετε πόσο άνισος είναι ο αγώνας. Κι όμως, πολλά παιδιά του νομού μας, τα τελευταία 10 χρόνια, κατέκτησαν τουλάχιστον 1 φορά στην καριέρα τους, πρώτη Πανελλήνια νίκη, από τις παιδικές κατηγορίες έως τις κατηγορίες ανδρών-γυναικών. Δεκάδες είναι τα παιδιά μας που είχαν δεύτερες έως έκτες Πανελλήνιες νίκες. Δεκάδες και τα παιδιά που εκπροσώπησαν τη χώρα μας σε αποστολές των κλιμακίων της Εθνικής μας ομάδας. Εκατοντάδες τα παιδιά που μυήθηκαν στο άθλημα του σκι - σνόουμπόαρντ και μέσω αυτού αγάπησαν το βουνό.
Τα παιδιά μας όχι απλά υπάρχουν, αλλά πρωταγωνιστούν σ΄ όλες τις κατηγορίες του πρωταθλήματος. Πώς το κάνουν; Ποιο είναι το μυστικό; Πώς δεν τα παρατούν, αφού όλες οι συνθήκες είναι αντίξοες και ο συναγωνισμός άνισος; Πιστεύω ότι είναι η αγάπη γι΄ αυτό που κάνουν και το πάθος του αδικημένου, που τους κάνει να προσπαθούν ακόμη πιο πολύ. Στη χιονοδρομία μαθαίνουν ότι όταν πέφτεις δεν τα παρατάς, όπως και στη ζωή όταν είσαι κάτω σηκώνεσαι και συνεχίζεις να αγωνίζεσαι.
Δεν είναι όμως οι μεγάλες αγωνιστικές επιτυχίες το σημαντικότερο έργο του συλλόγου. Το σημαντικότερο είναι το παιδαγωγικό του έργο. Μέσω του αθλήματος, τα παιδιά μαθαίνουν να αγαπούν το βουνό. Όλα τα παιδιά του συλλόγου είναι πραγματικοί οικολόγοι. Βλέπουν το χιόνι που λιγοστεύει και συνειδητοποιούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Διαπαιδαγωγούνται από καθηγητές φυσικής αγωγής, έτσι ώστε να σέβονται το βουνό και τη φύση. Γνωρίζουν ότι από το βουνό δεν παίρνουμε τίποτα εκτός από φωτογραφίες, ενώ αφήνουμε πίσω μας μόνο τις πατημασιές μας. Η διαθεματικότητα σ΄ όλο της το μεγαλείο. Αποκτούν βιωματικές γνώσεις από μετεωρολογία, πρώτες βοήθειες, φυσική, προσανατολισμό, ψυχολογία, πατριδογνωσία, διατροφή, κάνουν επισκέψεις σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, μοναστήρια και μέχρι ότι άλλο μπορεί να βάλει το μυαλό σας. Το βουνό φέρνει τους ανθρώπους πολύ κοντά. Οι δύσκολες καταστάσεις που περνούν μαζί, οι κακουχίες, οι σκανδαλιές(αχ! πολλές σκανδαλιές), οι χαρές, οι λύπες, τους δένουν για πάντα και οι φιλίες γίνονται παντοτινές. Φιλίες με συναθλητές τους απ΄ όλες τις γωνιές τις Ελλάδας. Μακάρι πραγματικά να μπορούσαν να λάβουν αυτή την παιδεία όλα τα παιδιά του νομού μας. Και να ξέρετε ότι κανένας από τους γονείς δεν ήρθε να μας πει «πάρτε το παιδί μου και κάντε τον πρωταθλητή». Απεναντίας, η αγωνία τους είναι πώς θα ξεκολλήσουν τα παιδιά τους από τις οθόνες του υπολογιστή και της τηλεόρασης. Πώς θα μπορέσουν να αποφύγουν την παιδική παχυσαρκία, τον διαβήτη και ότι άλλο κακό σωματικό ή ψυχικό υποθάλπεται από την ακινησία.
Δεν αποτιμούνται όλα με οικονομικούς όρους. Αθλητισμός σημαίνει πολιτισμός. Σαν εκπαιδευτικός, γνωρίζω ότι τα Ελληνόπουλα εγκαταλείπουν τον αθλητισμό στο Λύκειο όχι μόνο γιατί αφιερώνουν όλο το χρόνο τους στα φροντιστήρια αλλά και διότι δεν είναι «cool», δεν είναι «in» να αθλείται ένας έφηβος. Το μόνο που κάνουν σαν ενήλικες είναι να γίνονται θεατές ή οπαδοί στο άθλημα που κάποτε προπονούνταν. Στο χιονισμένο βουνό τα παραπάνω δεν ισχύουν. Το χιόνι από μόνο του έχει μια μαγική επίδραση στον άνθρωπο, του προκαλεί ευτυχία, του βγάζει το παιδί που έχει μέσα του. Έπειτα τα σπορ στο χιόνι είναι συναρπαστικά, έχουν γκάζι, άλματα, φιγούρες, η αδρεναλίνη ανεβαίνει, είναι πολύ «in» να ασχολείται ένας έφηβος μ΄ αυτά και όποιος κολλήσει το μικρόβιο, ασχολείται μαζί μ΄ όλη του την οικογένεια, μέχρι τα βαθιά γεράματα. Το βλέπω στους παλιούς αθλητές που χάνονται για κάποιο διάστημα λόγω σπουδών, υποχρεώσεων, οικονομικής στενότητας κ.λ.π. και γυρίζουν για τα παιδιά τους πια, να τα γράψουν στο σύλλογο. Όλοι εμείς στον Ε.Ο.Σ. μεγαλώσαμε μ΄ έναν καημό. Πότε θα αξιωθεί και η Λάρισα να αποκτήσει το δικό της αθλητικό χιονοδρομικό στίβο. Γιατί ο Βόλος, τα Τρίκαλα, η Κατερίνη, η Βέροια, η Νάουσα, η Πάτρα, οι Σέρρες, η Τρίπολη, τα Γρεβενά, το Μέτσοβο και πολλές άλλες πόλεις, να έχουν δικό τους χιονοδρομικό και εμείς όχι; Είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας; Σας διαβεβαιώνω δεν είμαστε τοπικιστές, παραγκωνισμένοι είμαστε και το βιώνουμε όπου κι αν πάμε.
Ας εξετάσουμε τις επιλογές ενός Λαρισαίου που θέλει να ασχοληθεί με το σκι: α) 3 χιονοδρομικά σε απόσταση περίπου 100 χλμ. Το Περτούλι και το Ελατοχώρι είναι πολύ μικρά, πηγμένα από κόσμο, ιδανικά μόνο για αρχάριους. Με το ζόρι μπορούν να εξυπηρετήσουν τους κατοίκους των Τρικάλων και της Κατερίνης αντίστοιχα. Το Πήλιο έχει απότομες αλλά στενές πίστες, κατάλληλες για αθλητικές ομάδες και καλούς σκιέρ. Πολύ δύσκολη πρόσβαση, στενούς δρόμους με αδύνατη προσπέραση, κυκλοφοριακό πρόβλημα με μποτιλιάρισμα στο Βόλο, Άνω Βόλο, Πορταριά και Χάνια. Να μην παραβλέψουμε τις συχνές βλάβες στα απαρχαιωμένα λιφτ, που μεγαλώνουν τις ουρές σ΄ αυτά που λειτουργούν. Κανένα από αυτά τα χιονοδρομικά, δε δίνει πίστα για προπόνηση στην ομάδα της Λάρισας τα Σαββατοκύριακα. β) Τα επόμενα χιονοδρομικά είναι 200 χλμ. μακριά, με ότι συνεπάγεται ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Παρνασσός, Σέλι, 3-5 Πηγάδια Νάουσας, Καρπενήσι και Βασιλίτσα. Με την αύξηση της βενζίνης και την επικείμενη αύξηση των διοδίων, η μετακίνηση θα γίνει απαγορευτική. Χώρια που δεν είναι οικολογικά σωστό να ξενιτεύεται ολόκληρη πόλη για να κάνει σκι. Η πολιτική που ευνοεί τη στήριξη και ενίσχυση των ήδη υπαρχόντων μεγάλων χιονοδρομικών αδικεί το Λαρισαίο και το μέσο Έλληνα. Μεγάλο χιονοδρομικό σημαίνει ακριβή κάρτα (30 ευρώ η κάρτα λιφτ στον Παρνασσό).
Αλήθεια, ξέρετε πόσες χιλιάδες Λαρισαίοι ασχολούνται με το σκι; Πρόχειροι υπολογισμοί βασισμένοι στις πωλήσεις εξοπλισμού, τοποθετούν το νούμερο αυτό περίπου στις 5.000, με συνεχώς αυξανόμενη τάση. Στο άμεσο μέλλον, για το μέσο Έλληνα, η χειμωνιάτικη εξόρμηση για σκι θα είναι τόσο αυτονόητη όσο η εξόρμηση για καλοκαιρινό μπάνιο. Δεν μπορούν οι κάτοικοι του νομού μας να υπερπλημμυρίσουν ένα μικρό χιονοδρομικό της τάξεως των 2-3 λίφτ; Σίγουρα οι μέρες λειτουργίας του θα είναι παραπάνω από τα 12 Σαββατοκύριακα. Είναι οι πολλές αργίες που προανέφερα και προσφέρονται όλες για σκι. Πιστεύω ότι ο νομός μας κρύβει μια τεράστια δυναμική. Πολλοί θα αγοράσουν ετήσια κάρτα αφού και στις καθημερινές θα μπορούν σε 40 λεπτά να κάνουν σκι. Ο σύλλογος και το αθλητικό γυμνάσιο θα κάνει προπονήσεις και μεσοβδόμαδα. Τα σχολεία θα οργανώνουν εκδρομές, τα Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι πενθήμερες. Η Εθνική ομάδα θα κάνει προπονητικά camp, οι εταιρίες σκι θα διοργανώνουν τεστ υλικών, η Ομοσπονδία σεμινάρια. Ο αθλητικός τουρισμός είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Μόνο τη διοργάνωση 2-3 αγώνων να αναλάβει ο Ε.Ο.Σ., σημαίνει τη διαμονή 200-300 ατόμων για 3ήμερο κάθε φορά. Ο Κίσσαβος είναι στη μέση της Ελλάδας δίπλα στην Εθνική οδό και αυτό βολεύει τους πάντες. Η Σπηλιά, το Συκούριο, τα Αμπελάκια, η Ανατολή, η Καρίτσα και Στόμιο, θα αποκτήσουν τεράστια οικονομική άνθιση. Τώρα η τοπική οικονομία χάνει πολύ χρήμα που θα μπορούσε να ανακυκλωθεί στο νομό.
Το ερώτημα που μας βασανίζει όλους είναι, με τι οικολογικό κόστος θα γίνουν όλα αυτά. Σίγουρα πολλοί άσχετοι ανεβαίνοντας στο βουνό θα μεταφέρουν τις κακές συνήθειές τους και εκεί. Πολλοί από αυτούς όμως, αφού το γνωρίσουν θα το αγαπήσουν. Νέες γενιές χιονοδρόμων θα γαλουχηθούν και πιστέψτε με αυτοί θα γίνουν πραγματικοί, καθημερινοί οικολόγοι μεταφέροντας τις καλές τους συνήθειες πια και στην πόλη. Στο βουνό δε θα γίνουν μεγάλες παρεμβάσεις, πέρα από την οπτική μόλυνση των πυλώνων 2-3 αναβατήρων και τη διαμόρφωση της πίστας στα τελευταία 200 μέτρα κοντά στο καταφύγιο, διότι ο Κίσσαβος διαθέτει φυσικές πίστες, με μεγάλο πλάτος και τέλειο βορινό προσανατολισμό. Γνωρίζουν αλήθεια οι οικολόγοι που εναντιώνονται στο χιονοδρομικό, την τωρινή κατάσταση; Γνωρίζουν ότι για τις ανάγκες του Ο.Τ.Ε. υπάρχει δρόμος έως τα 1750 m; Γνωρίζουν ότι γελάδια και κατσίκια ρημάζουν ότι δέντρο φυτρώνει ή τολμούν να φυτέψουν τα μέλη του ορειβατικού; Το εγκαταλελειμμένο κτίριο του Ο.Τ.Ε. έχει καταντήσει αγελαδοστάσιο. Ναρκοπέδιο από... σβουνιές σ΄ όλο το βουνό. Το μέρος που θα γίνουν οι πίστες είναι ένας βοσκότοπος, χωρίς ούτε ένα δέντρο για δείγμα. Αντιθέτως από ότι νομίζουν πολλοί με το χιονοδρομικό όχι μόνο δε θα κοπούν αλλά θα φυτευτούν χιλιάδες δέντρα κατά μήκος των πιστών μέχρι τα 1800 μέτρα περίπου, όπου και ξεκινά η αλπική ζώνη. Τα δέντρα προστατεύουν με τη σκιά τους το χιόνι, κόβουν τον αέρα, «σπάνε» την ομίχλη κάνοντας αντίθεση τις δύσκολες μέρες και δημιουργούν πιο κρύο μικροκλίμα, άρα χαμηλότερη θερμοκρασία. Τέλος, όσον αφορά το ερώτημα για το αν «πιάνει χιόνι», έχω να πω ότι παρατηρώ από το ΄92 τη βορινή πλευρά του βουνού, κάθε Σαββατοκύριακο που επιστρέφουμε από τα ξένα χιονοδρομικά και εκτός από πέρυσι που ήταν γενικό το κακό, ήταν πάντα χιονισμένη. Άλλωστε, το επηρεάζουν τα ίδια μετεωρολογικά μέτωπα που βάζουν χιόνι στο Πήλιο. Τα δύο βουνά απέχουν σε ευθεία γραμμή πολύ λίγο μεταξύ τους. Ας σημειωθεί ότι στο υψόμετρο που τελειώνει το Πήλιο (1600m), θα ξεκινάει το χιονοδρομικό Κισσάβου.
Αγαπητοί αναγνώστες, είμαι σίγουρος ότι αυτό το χιονοδρομικό θα προάγει τον αθλητισμό και θα ενισχύσει την τοπική οικονομία. Ελπίζω οι πολιτικοί άρχοντες να πάρουν τη σωστή απόφαση, η οποία έπρεπε να είχε ήδη παρθεί εδώ και δεκαετίες. Το οφείλουν στους Λαρισαίους χιονοδρόμους, στα παιδιά, στους νέους και στους αθλητές αυτού του νομού.
* Ο Χρήστος Μάλλιος είναι Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Προπονητής χιονοδρομίας και δάσκαλος σκι της επαρχίας του Τυρόλου Αυστρίας. Έχει δουλέψει 4 χρόνια στις Αυστριακές και Ελβετικές Άλπεις ως δάσκαλος του σκι και είναι προπονητής του ΕΟΣ Λάρισας από το 1992.
Πηγή Εφημερίδα Ελευθερία.
