Δεκ
05
Σλάλομ... στον χειμερινό τουρισμό
«Το ότι έκανα μια μελέτη για τον Όλυμπο δεν σημαίνει ότι είμαι υπέρ ενός χιονοδρομικού κέντρου στον Όλυμπο», προλαβαίνει την ερώτησή μου. Και προσθέτει: Πρέπει να προηγηθούν μελέτες σκοπιμότητας, τεχνικές, οικονομικές, βιωσιμότητας, περιβαλλοντικές, κλιματολογικές, τις οποίες αφού ελέγξουμε και καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα στοιχεία συνηγορούν υπέρ της δημιουργίας ενός τέτοιου κέντρου, μόνο τότε μπορούμε να πούμε: να γίνει».
* Γιατί όμως κ. Βασβατέκη συζητάμε για τη δημιουργία χιονοδρομικού; Υπάρχει πράγματι ανάγκη;
- Νομίζω ότι ο καθένας το βλέπει από τη δική του πλευρά. Οι τοπικοί φορείς για παράδειγμα θέλουν να δημιουργήσουν τουριστικές υποδομές, οι οποίες θα προσελκύσουν κόσμο και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Οι σύλλογοι Χιονοδρόμων και Ορειβασίας από την άλλη θέλουν να έχουν κοντά ένα Χιονοδρομικό Κέντρο. Όμως μια τέτοια προσέγγιση είναι αποσπασματική. Η απάντηση στο ερώτημα αν όντως πρέπει να γίνει ένα χιονοδρομικό στην περιοχή, πρέπει να εξετάσει πάρα πολλούς παράγοντες, μέσα από μια ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη μελέτη.
Ποια ανάγκη για παράδειγμα «επιβάλλει» τη δημιουργία του;
Είναι κοινωνική; Είναι οικονομική, τουριστική ή άλλου τύπου;
* Κοινωνική, με την έννοια ότι υπάρχουν πολλοί χιονοδρόμοι στην Ελλάδα οι οποίοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τα υπάρχοντα χιονοδρομικά;
- Όχι. Εννοώ ότι, επειδή η περιοχή της Ελασσόνας και των παρολύμπιων περιοχών παρουσιάζουν δημογραφικά προβλήματα, υπάρχει υποαπασχόληση και μεγάλη ανεργία του πληθυσμού, γεγονός που οδηγεί σε εσωτερική μετανάστευση, ίσως μια τέτοια εγκατάσταση θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας και θα ανέτρεπε τη φθίνουσα αυτή πορεία. Αυτή βεβαίως είναι μία άποψη.
* Λαμβάνοντας υπόψη την ελληνική πρακτική και εμπειρία ρωτώ το εξής: τα χιονοδρομικά κέντρα, όπου λειτούργησαν, «έσωσαν» χωριά γειτονικά προς αυτά;
- Βεβαίως. Όλες οι περιοχές όπου δημιουργήθηκαν χιονοδρομικά κέντρα είδαν την οικονομική τους δραστηριότητα να αναπτύσσεται, σταμάτησε η φυγή του πληθυσμού, ενώ παρατηρήθηκαν και φαινόμενα –κι αυτό είναι το πιο σημαντικό- όπου, απασχολούμενοι στον πρωτογενή τομέα (γεωργοί και κτηνοτρόφοι) αύξησαν την απασχόληση και το εισόδημά τους μέσω του τομέα των υπηρεσιών, αναπτύσσοντας είτε δικές τους δράσεις (έγιναν ξενοδόχοι, άνοιξαν καταστήματα εστίασης κ.λπ.), είτε δουλεύοντας ως υπάλληλοι στις χιονοδρομικές εγκαταστάσεις.
* Φθάνοντας ενδεχομένως και στο σημείο να εγκαταλείψουν ή να θέσουν σε δεύτερη μοίρα την προηγούμενη ασχολία τους.
- Συνέβη και αυτό... Σε περιπτώσεις επί παραδείγματι, όπου κάποιος άνοιξε μια ξενοδοχειακή μονάδα ή ταβέρνα, εγκατέλειψε την προηγούμενη ασχολία του. Αν όμως κατάφερε να διαχωρίσει τη θερινή από τη χειμερινή απασχόλησή του, τότε κράτησε και την πρώτη του δουλειά.
* Το αντίστοιχο παράδειγμα ωστόσο στα παράλια του νομού δεν είναι ενθαρρυντικό. Βλέπουμε δηλαδή απασχολουμένους στον πρωτογενή τομέα οι οποίοι λειτουργούν ταβέρνες ή ενοικιάζουν παραθαλάσσια δωμάτια, ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν με επαγγελματική ευσυνειδησία στις υπηρεσίες που παρέχουν στον τριτογενή τομέα, με αποτέλεσμα να δυσφημούν ολόκληρη την περιοχή.
- Είναι φυσικό. Γι΄ αυτό λέμε ότι χρειάζεται εξειδίκευση. Ο θυμόσοφος λαός μας λέει ότι «δυο καρπούζια δεν χωρούν σε μια μασχάλη». Βεβαίως αυτό το μοντέλο δεν είναι ελληνικό. Εφαρμόστηκε πρωτ΄ απ΄ όλα στην Αυστρία και σήμερα θεωρείται επιτυχημένο.
ΔΥΟ ΜΟΝΤΕΛΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Η τουριστική ανάπτυξη του ορεινού όγκου των Άλπεων πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με δύο κυρίαρχα μοντέλα, διαφορετικά εκ φύσεως μεταξύ τους.
- Το μοντέλο του Τυρόλο συναντάται στην Αυστρία και θεωρείται ήπιου τουρισμού. Έτσι: ο αγρότης είναι ταυτόχρονα ιδιοκτήτης ενοικιαζόμενων δωματίων ή ξενοδόχος, ή δάσκαλος του σκι ή χειριστής αναβατήρων ή οδηγός βουνού, οι σταθμοί χειμερινών αθλημάτων δημιουργήθηκαν σαν συνέχεια των μικρών παραδοσιακών χωριών κ.λπ.
- Το γαλλικό μοντέλο: στα πλεονεκτήματά του η δημιουργία ολοκληρωμένων σταθμών χειμερινών σπορ, με τεράστια ικανότητα υποδοχής χιονοδρόμων, η αναστροφή της μετανάστευσης στις περιοχές όπου εφαρμόστηκε, η συγκράτηση εντός της χώρας των Γάλλων σκιέρ. Στα μειονεκτήματα, οι ογκώδεις διαστάσεις των σταθμών οι οποίοι (σ.σ.: χαρακτηρίζονται ως «εργοστάσια του σκι») είναι μακριά από τους αγροτικούς πληθυσμούς, εξαρτώνται από απομακρυσμένα και ξένων συμφερόντων κέντρα αποφάσεων τα οποία δεν συμπεριλαμβάνουν τους τοπικούς πληθυσμούς κ.λπ.
* Γιατί τουριστική ανάγκη; Σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, η οποία δέχεται άλλα 10 εκ. τουρίστες τους 4-5 μήνες του καλοκαιριού, παίζει τόσο μεγάλη σημασία να δεχθεί άλλο 1 εκ. χειμερινών τουριστών;
- Θα έλεγα ναι. Άλλωστε είμαστε μια χώρα, η βιομηχανία της οποίας είναι ο τουρισμός. Αυτό ξέρουμε να κάνουμε καλά. Και εφόσον το κάνουμε καλά –θεωρητικά τουλάχιστον- μια εποχή, γιατί να μην το κάνουμε όλο το χρόνο;
* Είναι λογική όμως και η εξής άποψη: Το καλοκαιρινό μοντέλο απευθύνεται στον μαζικό τουρισμό. Το χειμερινό όχι και άρα απαιτεί άλλη νοοτροπία και λειτουργία. Πώς θα «παντρέψουμε» λοιπόν δύο διαφορετικές φιλοσοφίες;
- Νομίζω ότι μπορούμε να το καταφέρουμε. Άλλωστε η στροφή προς την ποιότητα αποτελεί ζητούμενο για όλο τον τουρισμό μας. Αν λοιπόν καταφέρουμε να πείσουμε τον Γερμανό να έρθει στην Ελλάδα γιατί είναι φθηνότερη από την Αυστρία ή τη Γαλλία και επειδή θα βρει την ποιότητα που πρέπει, τότε θα έρθει. Βεβαίως πρέπει να έχεις και τις υποδομές. Δηλαδή: Αεροδρόμιο στην Αγχίαλο, τη Λάρισα ή τη Θεσσαλονίκη, να μπορέσει να μεταβεί κάποιος στο χιονοδρομικό κέντρο από έναν καλών προδιαγραφών εθνικό δρόμο και όταν φτάσει εκεί να συναντήσει τις εγκαταστάσεις που θα έβρισκε στην Αυστρία, την περιποίηση και τις παροχές της Αυστρίας και μάλιστα σε τιμές ανταγωνιστικότερες της Αυστρίας.
* Τίποτε από αυτά δεν έχουμε όμως σήμερα. Ούτε ανταγωνιστικές υποδομές, ούτε βεβαίως καλύτερες τιμές...
- Δυστυχώς έτσι είναι.
* Η οικονομική διάσταση είναι τόσο σημαντική; Δηλαδή τα οφέλη είναι τέτοια που θα «ερέθιζαν» την Πολιτεία να ασχοληθεί με Χιονοδρομικά Κέντρα;
- Νομίζω ότι η Πολιτεία το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να μην ξανασχοληθεί ποτέ και μάλιστα να αποχωρήσει και από αυτά που κατέχει, παραχωρώντας τα σε ιδιώτες, ειδικά τώρα που υπάρχουν και τα ΣΔΙΤ. Τα Χιονοδρομικά από τη φύση τους είναι ζημιογόνα. Οι κάρτες που κόβουν δεν τα καθιστούν κερδοφόρα. Τα κέρδη θα έρθουν είτε από τις ενοικιάσεις εξοπλισμού, είτε από τα καταστήματα εστίασης και φιλοξενίας που βρίσκονται εντός ενός Χιονοδρομικού. Βεβαίως, οφείλει η Πολιτεία να λάβει τα αυστηρά εκείνα περιβαλλοντικά μέτρα που δεν θα επιτρέπουν στον ιδιώτη να κάνει ό,τι θέλει και θα ορίζουν το πλαίσιο λειτουργίας του.
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ
* Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της χώρας μας που της επιτρέπει να σκέπτεται τον χιονοδρομικό τουρισμό;
- ΚατΆ αρχήν δεν έχει συμβεί αλλοίωση του ορεινού φυσικού της τοπίου, όπως συνέβη στη Γαλλία. Το δεύτερο είναι ότι η χώρα μας ακόμη και τον χειμώνα έχει ήλιο. Είναι πολύ σημαντικό για τον χιονοδρόμο, ο οποίος δεν θα κάνει σκι υπό συνθήκες χιονοθύελλας ή κάτω από έναν μουντό ουρανό, αλλά βεβαίως και για τον τουρίστα ο οποίος μεταβαίνει στο Χιονοδρομικό για λόγους ψυχαγωγίας και όχι άθλησης. Αυτός μπορεί να κάνει χρήση του αναβατήρα και να ανέβει στην κορυφή για να απολαύσει τη θέα ή να δει ακόμη και τη θάλασσα (στο Πήλιο) ή τις λίμνες (σε Πισοδέρι Φλώρινας και Καϊμακτσαλάν). Στις Άλπεις δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
* Ποια τα μειονεκτήματα του ορεινού τουρισμού;
- Απέναντι στη δημιουργία νέων και συμπληρωματικών τρόπων αύξησης του εισοδήματος στους κατοίκους των περιοχών αυτών, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και τη βελτίωση της προσβασιμότητας στις ορεινές περιοχές, πρέπει να βάλουμε την απειλή ενός παραδοσιακού τρόπου ζωής, τις υψηλές απαιτήσεις του ορειβατικού τουρισμού από τα εύθραυστα ορεινά οικοσυστήματα και βέβαια τις επιπτώσεις στο περιβάλλον της περιοχής, το οποίο μοιραία υποβαθμίζεται.
* Υπάρχουν περιθώρια αύξησης των Ελλήνων χιονοδρόμων;
- Πάρα πολλά. Κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει, διότι δεν υπάρχει καλή οδική πρόσβαση στα χιονοδρομικά κέντρα. Ταυτόχρονα, πολλοί γονείς είναι επιφυλακτικοί, διότι οι συνθήκες ασφαλείας και ιατρικής περίθαλψης σε περίπτωση ατυχήματος στα Χιονοδρομικά Κέντρα δεν είναι οι καλύτερες δυνατές.
* Επανέρχομαι στην αρχική και βασική προϋπόθεση: να αποφασίσει η Πολιτεία αν χρειάζονται νέα Χιονοδρομικά;
- Πρωτεύον, διότι σήμερα διαθέτουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό Χιονοδρομικών Κέντρων (ΧΚ) στην Ελλάδα. Βέβαια, όταν αυτά έγιναν, υπήρχαν άλλες συνθήκες. Για παράδειγμα έγινε ΧΚ στη Νάουσα (3-5 Πηγάδια), ενώ δίπλα υπάρχει και του Σελίου, το οποίο δημιουργήθηκε το 1936. Με την πάροδο των ετών η χιονοκάλυψη «ανεβαίνει» ολοένα και ψηλότερα, με αποτέλεσμα το Σέλι σιγά-σιγά να αδρανοποιείται. ΓιΆ αυτό έγινε της Νάουσας. Όλα όμως έγιναν σε περιόδους που δεν υπήρχαν άνετες οδικές προσβάσεις, ενώ εξυπηρέτησαν και τοπικές ανάγκες.
«ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΜΜΕΝΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ»
Αν κάναμε τώρα τα Χιονοδρομικά, με τις υφιστάμενες οδικές προσβάσεις, τα μισά κέντρα δεν θα έπρεπε να κατασκευαστούν.
Και βεβαίως δεν έχουμε μια εθνική πολιτική. Τα ελληνικά Χιονοδρομικά Κέντρα είναι παρατημένα μηχανήματα στις κορυφές των βουνών, που, αφού έκαναν τις γύρω περιοχές πλούσιες με την ίδρυσή τους, έχουν αφεθεί στην τύχη τους, τόσο από την Πολιτεία όσο και από τους ενδιαφερομένους των γύρω περιοχών.
Ο ισχυρισμός ότι στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετά Χιονοδρομικά Κέντρα και ότι δεν πρέπει να γίνει σχεδιασμός για νέα, είναι σωστός. Δεν χρειαζόμαστε νέα τα οποία θα έχουν μια ή δύο πίστες, θα βρίσκονται σε υψόμετρο κάτω των 1.700 μ. με αποτέλεσμα να λειτουργούν σπάνια και θα έχουν πολύ χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών. Χρειαζόμαστε όμως ολοκληρωμένα χιονοδρομικά κέντρα, πολλών και σύνθετων δυνατοτήτων, με υψηλό επίπεδο παροχών και υπηρεσιών που θα κάνουν τη διαφορά από τα υπόλοιπα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τα κοντινά χιονοδρομικά της Βουλγαρίας σφύζουν από Έλληνες. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, στις διακοπές των Χριστουγέννων 2006-Πρωτοχρονιάς 2007, όταν τα ελληνικά Χιονοδρομικά ήταν κλειστά, 9.000 Έλληνες κατέκλυσαν το Μπάνσκο της Βουλγαρίας με μέσο κόστος 6ήμερης διαμονής τα 500 ευρώ.
Αντιθέτως, κανένα από τα υπάρχοντα ελληνικά χιονοδρομικά κέντρα δεν είναι σε θέση να προσελκύσει τουρίστες από το εξωτερικό. Ενώ Έλληνες φεύγουν. Ειδικά τώρα που τα σύνορα είναι ενιαία, η διάχυση από την Ελλάδα προς τη Βουλγαρία είναι μεγάλη. Και βεβαίως πρέπει αυτό το πράγμα να το εξισορροπήσουμε.
* Ποιοι ξένοι θα μας προτιμήσουν, όταν βεβαίως υπάρξουν οι συνθήκες;
- Οι δυτικοευρωπαίοι, οι οποίοι αναζητούν φθηνότερες διακοπές, όπως και οι ανατολικοευρωπαίοι (Τσέχοι, Ούγγροι, Πολωνοί), οι οποίοι προτιμούν τη Βουλγαρία.
* Και πότε ένα χιονοδρομικό είναι βιώσιμο;
- Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Αν μιλάμε για ένα χιονοδρομικό τοπικής εμβέλειας, τότε καλύτερα να μην κάνουμε τίποτε. Αν δηλαδή το θέμα είναι να ανταγωνιστείς το Πήλιο, το Περτούλι, το Ελατοχώρι, δεν έχει νόημα. Ο Λαρισαίος φτάνει εύκολα και στα τρία. Μιλάμε λοιπόν για χιονοδρομικό ανάλογο του Παρνασσού, του Μπόροβιτς ή του Μπάνσκο. Τότε μόνο έχει νόημα. Με τρεις πίστες και δύο λιφτ δεν αξίζει ο κόπος και το χρήμα που θα επενδυθεί. Η βιωσιμότητα των Χιονοδρομικών εξαρτάται άμεσα από την προσέλευση του κόσμου, ο οποίος θέτει ως κριτήριο επιλογής την αξιοπιστία λειτουργίας των αναβατήρων, την ποιότητα αλλά και το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών. Το θέμα λοιπόν είναι να γίνει κάτι καλό και μεγάλο, ώστε να προσελκύσεις και τον ξένο τουρίστα, αλλά και τον Έλληνα κάτοικο των μεγάλων αστικών κέντρων.
Αυτό βεβαίως σημαίνει ένα έργο πολύ μεγαλύτερο από τις δυνατότητες μιας Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, το οποίο προϋποθέτει ιδιωτικά κεφάλαια, διότι ο ιδιώτης θα μοχθήσει ώστε το Χιονοδρομικό να είναι βιώσιμο.
* Το περιβαλλοντικό τίμημα για μια τέτοιας εμβέλειας παρέμβαση; Δεν πρέπει να λάβουμε υπόψη τις αλλαγές των κλιματολογικών συνθηκών; Μήπως έτσι υποθηκεύσουμε οποιαδήποτε άλλη προοπτική για την περιοχή, η οποία μπορεί ενδεχομένως να αναπτυχθεί με ήπιες μορφές τουρισμού και όχι με τη «βαριά βιομηχανία» των χειμερινών σπορ, όπως είναι η χιονοδρομία...
- Δεν θεωρώ ότι τα Χιονοδρομικά Κέντρα είναι βαριά μορφή τουρισμού αλλά ήπια. Οι περιβαλλοντικές οχλήσεις είναι μικρές, από την εξής άποψη: οι επιπτώσεις από τα αυτοκίνητα που θα ανέβουν στο Χιονοδρομικό μπορούν να μειωθούν ακόμη και με τη μαζική μεταφορά των τουριστών από χαμηλότερο σημείο (με μεγάλα λιφτ ή μέσο σταθερής τροχιάς), στο νερό και την αποχέτευση δεν είναι μεγαλύτερες από τη δημιουργία ενός ξενοδοχείου, ενώ στο έδαφος είναι σχεδόν ανύπαρκτες διότι το Χιονοδρομικό του Ολύμπου βρίσκεται στην αλπική ζώνη, όπου δεν υπάρχει δασοκάλυψη. Επομένως δεν θα χρειαστεί να κοπεί ούτε ένα δένδρο, ενώ οι πίστες είναι σχεδόν έτοιμες. Η μόνη παρέμβαση είναι στην αισθητική του τοπίου, με τη λειτουργία λιφτ στο γυμνό τοπίο.
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΑ
Ένα... βουνό προβλήματα
Στην Ελλάδα λειτουργούν 20 Χιονοδρομικά Κέντρα, τα 12 εκ των οποίων στη Μακεδονία. Εκτιμάται ότι οι τακτικοί σκιέρ ανέρχονται σε 100.000 και ασχολούνται με το άθλημα κατά μέσο όρο επί 6-7 ημέρες το χρόνο. (Στη Γερμανία η οποία βρίσκεται σε κατάσταση κορεσμού, οι σκιέρ το 2000 αποτελούσαν το 5% του πληθυσμού και ασχολούνταν με το άθλημα 10,5 μέρες κατά μέσο όρο). Η χιονοδρομική κίνηση στην Ελλάδα διαρκεί 3 έως 3,5 μήνες ή 15 Σαββατοκύριακα. Οι περιστασιακοί σκιέρ εκτιμάται ότι ανέρχονται σε 150.000 και ασχολούνται με το άθλημα κατά μέσο όρο 1,5 μέρες το χρόνο.
Η προσέλκυση ξένων σε ελληνικά χιονοδρομικά κέντρα σήμερα φαίνεται μη ρεαλιστική, γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει:
- ανάλογου επιπέδου, με άλλες χώρες, χιονοδρομικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμό σε ό,τι αφορά στην άνεση, την ταχύτητα, την ασφάλεια κ.λπ.,
- ανάλογης συγκέντρωσης, ποικιλίας και γεωμετρικών χαρακτηριστικών πίστες, όπως το μήκος και οι υψομετρικές διαφορές,
- αξιόλογες υποστηρικτικές υπηρεσίες σε επίπεδο χιονοδρομικού κέντρου και ενδοχώρας,
- συνδιάταξη χιονοδρομικών εγκαταστάσεων,
- παράδοση και φήμη αξιοπιστίας,
- δικτύωση προς διαχειριστικούς οργανισμούς τουρισμού.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ (2005), το 90% των Χιονοδρομικών Κέντρων του κόσμου ήταν κερδοφόρα, εκτός από τα ελληνικά!
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Από την άλλη όμως η πρόβλεψη είναι ότι οι Έλληνες σκιέρ των ελληνικών Χιονοδρομικών Κέντρων θα αυξηθούν κατά την επόμενη 10ετία με γεωμετρική πρόοδο. Την ίδια ώρα όμως επισημαίνονται σοβαρά προβλήματα στις χιονοδρομικές εγκαταστάσεις:
- οι κύριοι αναβατήρες σε όλα τα Χιονοδρομικά του κόσμου είναι τεχνολογίας της τελευταίας 12ετίας. Στην Ελλάδα, από τους 90 αναβατήρες, μόνο 10 θεωρούνται σύγχρονοι.
- ως κρίσιμο μέγεθος για ένα Χιονοδορμικό Κέντρο θεωρούνται τα 50 χιλιόμετρα πιστών. Στην Ελλάδα το μεγαλύτερο Χιονοδρομικό έχει 20 χλμ. πιστών.
- το 85% των Χιονοδρομικών διεθνώς έχουν εγκαταστάσεις τεχνητού χιονιού που επιτρέπουν τη λειτουργία από το Δεκέμβριο μέχρι τον Απρίλιο. Στην Ελλάδα μόνο δύο κέντρα διαθέτουν τέτοια τεχνολογία.
- σχεδόν όλα τα Χιονοδρομικά του κόσμου λειτουργούν και καθημερινές για να αποτελέσουν προορισμούς διακοπών. Στην Ελλάδα 7 Χιονοδρομικά δεν λειτουργούν καθημερινές. Μάλιστα, σχεδόν όλα τα Χιονοδρομικά του εξωτερικού, που είναι σε απόσταση 200 χιλιομέτρων από αστικά κέντρα, τα έσοδά τους είναι πολύ περισσότερα τις καθημερινές από τα Σαββατοκύριακα. Σε γενικές γραμμές η τάση των Χιονοδρομικών του εξωτερικού είναι να έχουν το 65% των εσόδων τους τις καθημερινές και 35% τα Σαββατοκύριακα. Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο με το 70% των εσόδων να εισπράττονται το Σαββατοκύριακο.
- σε γενικές γραμμές Χιονοδρομικά που είναι κοντά σε αστικά κέντρα έχουν αναβατήρες τριπλάσιας περίπου δυναμικότητας ανά ώρα, από τις κλίνες που διαθέτουν οι γειτονικές περιοχές, δυνάμενοι να εξυπηρετήσουν αριθμό ίσο με τον μέγιστο των επισκεπτών μιας χιονοδρομικής περιόδου. Στην Ελλάδα είναι συνηθισμένο φαινόμενο τα Σαββατοκύριακα να υπάρχουν διπλάσιοι περίπου χιονοδρόμοι από τη μέγιστη δυνατότητα των αναβατήρων, με αποτέλεσμα να υπάρχει σταθερή ουρά διάρκειας μιας ώρας...
- οι «επισκέπτες εβδομάδας» στα ελληνικά Χιονοδρομικά είναι έννοια ανύπαρκτη, με συνέπεια την απώλεια του 60% των εσόδων σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο Χιονοδρομικό του κόσμου. Σε κάθε χώρα του κόσμου όμως υπάρχει μέριμνα ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να πάρουν μια βδομάδα διακοπών τον χειμώνα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους φοιτητές. Στην Ελλάδα αντίθετα «διακοπές εβδομάδας» σε ελληνικά Χιονοδρομικά εκτός Χριστουγέννων και Πάσχα, το 2006, πήγαν λιγότεροι από 1.500 Έλληνες!
- τα περισσότερα Χιονοδρομικά είναι κερδοφόρα από τις πωλήσεις καρτών. Εκείνα που δεν είναι, φροντίζουν να ισοσκελίζουν τον προϋπολογισμό τους από τη συνεισφορά των επαγγελματιών των Δήμων της περιοχής που επωφελούνται από την ύπαρξή τους. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ Χιονοδρομικού και επαγγελματιών της περιοχής.
- τα περισσότερα Χιονοδρομικά βασίζονται σε ποσοστό άνω του 30%, σε έσοδα από αλλοδαπούς τουρίστες. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό (σύμφωνα με έρευνα του ΕΟΣ) είναι της τάξης του 2%!
- στη χώρα μας απουσιάζει μια εθνική πολιτική για τη χιονοδρομία.
- όλα τα Χιονοδρομικά Κέντρα προωθούν και δραστηριότητες εκτός χιονοδρομίας, όπως, ορειβασία, αναρρίχηση, rappel, bungee jumping, mountain bike, paragliding, hanggliding, πεζοπορία, rafting, ice-skating, κέντρα αθλητισμού και πολλά άλλα έχουν καταστήσει τα περισσότερα Χιονοδρομικά Κέντρα σε προορισμούς όλων των εποχών. Στη Ελλάδα ουσιαστικά κανένα Χιονοδρομικό Κέντρο δεν προσφέρει την καλοκαιρινή περίοδο, οργανωμένα, καμία από τις παραπάνω δραστηριότητες.
- παντού υπάρχει συγκεκριμένος κανονισμός και διαδικασίες λειτουργίας των Χιονοδρομικών, για την ασφάλεια κάθε χιονοδρόμου. Στην Ελλάδα, ενώ η νομοθεσία προβλέπει κανονισμούς ασφαλείας, κάθε κέντρο την εφαρμόζει κατά το δοκούν και δεν θεωρείται ότι αντιμετωπίζει όλα τα θέματα ασφαλείας.
ΤΑ «ΥΠΕΡ» ΚΑΙ ΤΑ «ΚΑΤΑ» ΕΝΟΣ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ *Η «ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ» ΠΕΡΥΣΙΝΗ ΧΡΟΝΙΑ
Γιατί στον Όλυμπο...
Τα Χριστούγεννα του 2006 και την Πρωτοχρονιά του 2007 9.000 Έλληνες πήγαν στη Βουλγαρία, γιατί κανένα Χιονοδρομικό Κέντρο δεν ήταν ανοικτό στην Ελλάδα, ελλείψει χιονιού. ΓιΆ αυτό προτείνω τον Όλυμπο. Σήμερα, Νοέμβρη μήνα, είναι το μόνο Χιονοδρομικό που έχει χιόνι. Μπορεί κάποιος να ανέβει και να κάνει σκι, εφόσον βεβαίως του το επιτρέψει ο στρατός. Στοχεύουμε λοιπόν στην περίοδο που τα άλλα ΧΚ είναι κλειστά και στον χιονοδρόμο που πάει στο εξωτερικό, γιατί τα άλλα ΧΚ είναι κλειστά.
Σχεδόν σε όλα τα Χιονοδρομικά του κόσμου έχουν επεκτείνει τα χιονοδρομικά πεδία, ώστε να επιτυγχάνουν μέρες λειτουργίας ακόμα και με άσχημες καιρικές συνθήκες, φθάνοντας ακόμη στις 110 μέρες (μερικής αλλά ουσιαστικής) λειτουργίας, ενώ προσεγγίζουν τις 85 πλήρους λειτουργίας, από τις 130 μέρες χιονοκάλυψης. Στην Ελλάδα όμως μόνο 4 χιονοδρομικά μπορούν να ισχυριστούν ότι πέτυχαν (τη σεζόν 2004) πάνω από 50 μέρες πλήρους λειτουργίας. Μάλιστα οι σεζόν 2003-04 και 2005-06 φαίνεται ότι ήταν καλύτερες για τα Χιονοδρομικά Κέντρα, ενώ η περυσινή (2006-07) χαρακτηρίζεται «καταστροφική», αφού τα μισά ελληνικά χιονοδρομικά δεν κατάφεραν να συμπληρώσουν 40 μέρες πλήρους λειτουργίας. Ορισμένα μάλιστα λειτουργούν σταθερά πολύ λίγες μέρες ανεξάρτητα από σεζόν, είτε λόγω χαμηλού υψομέτρου, είτε εξαιτίας λάθους προσανατολισμού.
Εν κατακλείδι τα «υπέρ» και «κατά» ενός Χιονοδρομικού Κέντρου στον Όλυμπο είναι:
-τα υπέρ: το μεγάλο υψόμετρο (άνω των 2.000 μ.) και η μακρά περίοδος χιονοκάλυψης, γεγονός που επιτρέπει μεγάλη περίοδο λειτουργίας των εγκαταστάσεων χιονοδρομίας, η κεντροβαρής του θέση σχετικά με τα δύο μητροπολιτικά κέντρα της χώρας, η ελκυστικότητα της περιοχής για συμπληρωματικές δράσεις ορεινού τουρισμού (ορειβασία, περιήγηση, αιωροπτερισμός), ισχυρό «brand name».
- τα «κατά»: απουσία ξενοδοχειακών καταλυμάτων στην περιοχή κοντά στο Χιονοδρομικό, έλλειψη ιδιαίτερα ελκυστικής φύσης και οικιστικού περιβάλλοντος στις περιοχές πρόσβασης προς το Χιονοδρομικό.
Πηγή Εφημερίδα Ελευθερία.
