Ιουν
11
Το όρος Κ2
H Κ2 είναι κορυφή της οροσειράς Karakoram η οποία είναι μέρος των Ιμαλαϊων. Βρίσκεται στα σύνορα Πακιστάν - Taxkorgan , Κίνας και έχει ύψος 8.611.
Η πρώτη τοπογράφηση έγινε το 1856 απο ένα γκρούπ Ευρωπαίων. O Thomas Montgomerie την ονόμασε Κ2 (ή Chogori όπως είναι γνωστό στην περιοχή από τους ντόπιους) απο το γεγονός οτι ήταν η δεύτερη στην οροσειρά. Η πρώτη σοβαρή αλλά και αποτυχημένη προσπάθεια αναρρίχησης στο Κ2 έγινε το 1902 απο τον Oscar Eckenstein και τον Aleister Crowley. Στις 31 Ιουλίου του 1952 μια ομάδα Ιταλών με αρχηγό τον Ardito Desio τα κατάφεραν. Οι δυο που πάτησαν στην κορυφή ήταν ο Lino Lacedelli και ο Achille Compagnoni.
Αν και είναι η δεύτερη υψηλότερη στον κόσμο μετά το Εβερεστ, σπανίως αναφέρεται στα διεθνή ΜΜΕ, γιατί απλούστατα ελάχιστοι ορειβάτες τολμούν να αναμετρηθούν μαζί της.
Πριν από το ’86, μάλιστα, που η Πολωνή Γουάντα Ρόθτκιεβιτς έγινε η πρώτη γυναίκα ορειβάτης η οποία κατάφερε να κατακτήσει τη δυσπρόσιτη κορυφή, οι ντόπιοι ήταν πεπεισμένοι ότι ο τόπος είναι καταραμένος για τις εκπροσώπους του ωραίου φύλου, γιατί απλούστατα καμία δεν είχε επιστρέψει ζωντανή. Αξίζει να σημειωθεί ότι η δεύτερη γυναίκα που έφθασε την κορυφή, δευτερόλεπτα μετά τη Ρόθτκιεβιτς, σκοτώθηκε στην κατάβαση, όπως άλλωστε τα περισσότερα θύματα της συγκεκριμένης βουνοκορφής.
Η Κ2 ανήκει στη μεγαλοπρεπή οροσειρά Καρακοράμ του Πακιστάν,η οποία αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου των Ιμαλαΐων. Το ύψος της είναι 8.611 μέτρα και παρά το γεγονός ότι είναι χαμηλότερη από το Εβερεστ κατά 237 μέτρα είναι σαφώς πιο δύσκολη και επικίνδυνη. Διόλου τυχαία, χιλιάδες ορειβάτες κάθε χρόνο επιλέγουν τη «Στέγη του Κόσμου», που έχει ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό θνησιμότητας, μόλις 10%.
«Μαύρο καλοκαίρι» για τους ορειβατικούς κύκλους θεωρείται και αυτό του 1986.
Εκείνη τη χρονιά, μέσα σε μια βδομάδα «χάθηκαν» οι 13 από τους 27 που επιχείρησαν να κατακτήσουντην Κ2. Αλλοι έξι είχαν χάσει τη ζωή τους τον Αύγουστο του 1995. Φυσικά ατυχή έκβαση είχαν και αρκετές αποστολές πριν από το 1954, καθώς οι πρώτες προσπάθειες κατάκτησης του βουνού είχαν ξεκινήσει το 1902. Σύμφωνα με το διάσημο Βρετανό αλπινιστή σερ Κρις Μπόνινγκτον, η δυσκολία του δεύτερου υψηλότερου όρους του κόσμου έγκειται στο ότι οι πλαγιές του είναι πολύ απότομες και απαιτούν άριστη τεχνική, ανεξάντλητη αντοχή και μεγάλη πείρα.
Καθώς η Κ2 είναι βορειότερα του Εβερεστ, επικρατούν σχεδόν πάντα δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ο καιρός αλλάζει απροειδοποίητα από λεπτό σε λεπτό. Επιπλέον τα τελευταία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις έχουν γίνει ακόμη πιο έντονες, σε σχέση με το παρελθόν. Οπως σχολίασε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» ο σερ Μπόνινγκτον: «Για να καταλάβει κανείς τη δυσκολία του συγκεκριμένου βουνού, αρκεί να δει τη λίστα των θυμάτων του. Είναι ορισμένοι από τους καλύτερους ορειβάτες που υπήρξαν ποτέ».
Οι δυο γνωστές διαδρομές για την κορυφή είναι η κλασσική Abruzzi Spur και η δύσκολη North Ridge. Το Κ2 είναι ένα απο τα δυσκολότερα βουνά και όποια διαδρομή και να διαλέξει κανείς χρειάζεται αρκετή προετοιμασία για να μπορέσει να τα καταφέρει.
Στην ιστορία του μέχρι το 2004 κανένας ορειβάτης δεν χρειάστηκε οξυγόνο για να ανέβει στην κορυφή. Το 2004, 28 στους 47 χρησιμοποίησαν οξυγόνο.
Η πρώτη τοπογράφηση έγινε το 1856 απο ένα γκρούπ Ευρωπαίων. O Thomas Montgomerie την ονόμασε Κ2 (ή Chogori όπως είναι γνωστό στην περιοχή από τους ντόπιους) απο το γεγονός οτι ήταν η δεύτερη στην οροσειρά. Η πρώτη σοβαρή αλλά και αποτυχημένη προσπάθεια αναρρίχησης στο Κ2 έγινε το 1902 απο τον Oscar Eckenstein και τον Aleister Crowley. Στις 31 Ιουλίου του 1952 μια ομάδα Ιταλών με αρχηγό τον Ardito Desio τα κατάφεραν. Οι δυο που πάτησαν στην κορυφή ήταν ο Lino Lacedelli και ο Achille Compagnoni.
Αν και είναι η δεύτερη υψηλότερη στον κόσμο μετά το Εβερεστ, σπανίως αναφέρεται στα διεθνή ΜΜΕ, γιατί απλούστατα ελάχιστοι ορειβάτες τολμούν να αναμετρηθούν μαζί της.
Πριν από το ’86, μάλιστα, που η Πολωνή Γουάντα Ρόθτκιεβιτς έγινε η πρώτη γυναίκα ορειβάτης η οποία κατάφερε να κατακτήσει τη δυσπρόσιτη κορυφή, οι ντόπιοι ήταν πεπεισμένοι ότι ο τόπος είναι καταραμένος για τις εκπροσώπους του ωραίου φύλου, γιατί απλούστατα καμία δεν είχε επιστρέψει ζωντανή. Αξίζει να σημειωθεί ότι η δεύτερη γυναίκα που έφθασε την κορυφή, δευτερόλεπτα μετά τη Ρόθτκιεβιτς, σκοτώθηκε στην κατάβαση, όπως άλλωστε τα περισσότερα θύματα της συγκεκριμένης βουνοκορφής.Η Κ2 ανήκει στη μεγαλοπρεπή οροσειρά Καρακοράμ του Πακιστάν,η οποία αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου των Ιμαλαΐων. Το ύψος της είναι 8.611 μέτρα και παρά το γεγονός ότι είναι χαμηλότερη από το Εβερεστ κατά 237 μέτρα είναι σαφώς πιο δύσκολη και επικίνδυνη. Διόλου τυχαία, χιλιάδες ορειβάτες κάθε χρόνο επιλέγουν τη «Στέγη του Κόσμου», που έχει ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό θνησιμότητας, μόλις 10%.
«Μαύρο καλοκαίρι» για τους ορειβατικούς κύκλους θεωρείται και αυτό του 1986.
Εκείνη τη χρονιά, μέσα σε μια βδομάδα «χάθηκαν» οι 13 από τους 27 που επιχείρησαν να κατακτήσουντην Κ2. Αλλοι έξι είχαν χάσει τη ζωή τους τον Αύγουστο του 1995. Φυσικά ατυχή έκβαση είχαν και αρκετές αποστολές πριν από το 1954, καθώς οι πρώτες προσπάθειες κατάκτησης του βουνού είχαν ξεκινήσει το 1902. Σύμφωνα με το διάσημο Βρετανό αλπινιστή σερ Κρις Μπόνινγκτον, η δυσκολία του δεύτερου υψηλότερου όρους του κόσμου έγκειται στο ότι οι πλαγιές του είναι πολύ απότομες και απαιτούν άριστη τεχνική, ανεξάντλητη αντοχή και μεγάλη πείρα.
Καθώς η Κ2 είναι βορειότερα του Εβερεστ, επικρατούν σχεδόν πάντα δυσμενείς καιρικές συνθήκες και ο καιρός αλλάζει απροειδοποίητα από λεπτό σε λεπτό. Επιπλέον τα τελευταία χρόνια, οι θύελλες και οι χιονοπτώσεις έχουν γίνει ακόμη πιο έντονες, σε σχέση με το παρελθόν. Οπως σχολίασε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» ο σερ Μπόνινγκτον: «Για να καταλάβει κανείς τη δυσκολία του συγκεκριμένου βουνού, αρκεί να δει τη λίστα των θυμάτων του. Είναι ορισμένοι από τους καλύτερους ορειβάτες που υπήρξαν ποτέ».
Οι δυο γνωστές διαδρομές για την κορυφή είναι η κλασσική Abruzzi Spur και η δύσκολη North Ridge. Το Κ2 είναι ένα απο τα δυσκολότερα βουνά και όποια διαδρομή και να διαλέξει κανείς χρειάζεται αρκετή προετοιμασία για να μπορέσει να τα καταφέρει.
Στην ιστορία του μέχρι το 2004 κανένας ορειβάτης δεν χρειάστηκε οξυγόνο για να ανέβει στην κορυφή. Το 2004, 28 στους 47 χρησιμοποίησαν οξυγόνο.
